Бала арманы алдамайды...

Бүгінгі біздің кейіпкеріміз Гүлнар Баймағамбетова 1983-1997 жылдары Қызылорда теміржол техникумының студенті, лаборанты, оқытушысы болып жұмыс істеген. Магистральдық желі бөлімшесіне 2005 жылы диспетчер болып орналасып, 2006 жылдан бастап бөлімшенің өндірістік, СОБ, байланыс және ақпараттық технология, жол бөлімдерінде жетекші инженер болып қызмет атқарып келеді.

Қызылорда магистральдық желі бөлімшесінің жол бөлімінде еңбек ететін майталман мамандар қатарында «Үздік маман» және «Адал еңбегі үшін» төсбелгілерінің иегері Гүлнар Баймағамбетованың орны бөлек. Мереке қарсаңында аймақ теміржолына белгілі маманмен аз-кем сұхбат құрған едік.

– Гүлнар Сашиқызы, бала кезіңізде қандай арманыңыз болды?

– Бала кезімізде үлкен әйнекті терезелері бар зәулім ғимарат маңында жиі ойнаушы едік. Үстеріне жарасымды жұмыс формасын киген адамдардың осы ғимаратқа кіріп-шыққанын көріп, киімдеріне қатты қызығып, мен де өскенде осындай болсам деп армандайтынмын. Оған қоса дәліздегі гүлдерге қызығатынмын. Өскенде гүл өсірем деп ойлайтынмын. Дегенмен, менің теміржолшы болуыма бірден-бір әсер еткен адам,  теміржолшы мамандығын қатты құрметтейтін  әкем Саши болатын. Мектепті бітірген соң әкемнің ақылымен Қызылордадағы теміржолшылар техникумына түстім. Сосын жоғары білім алып  бір кезде өзім оқыған  техникумға жұмысқа тұрып бірнеше жыл сабақ бердім.    

– Өндіріске қашан келдіңіз?

– Елде болып жатқан өзгерістердің әсері білім беру саласына да тие бастады.  Соған байланысты біздің техникум да біріктіріліп, штаты қысқарды да өзге салаға жұмыс ауыстырдым. 2005 жылы Қызылорда магистральдық желі бөлімшесінде диспетчерлік штаттың ашылуына байланысты құжаттарымды тапсырдым, сараптамадан өтіп жұмысқа қабылдандым. Магистральдық желі бөлімшесіне жұмысқа келгеннен кейін диспетчерліктен өндірістік бөлімге одан  әрі жол бөлімінің жетекші инженері болып осы мекемеде жиырма жылға жуық жұмыс істеп келемін.

– Бала күніңізде терезесінен сығалаушы едіңіз, қазір форма киіп сол ғимараттың ішінде жүрсіз. Бұл сәйкестік пе, әлде басқа сыры бар ма?

– Иә, дұрыс айтасыз. Алғаш жұмысқа келгенде сол бала күнгі осы үлкен ғимаратта жұмыс істесем деген арманымның орындалғанына көз жеткіздім. Менің де ұстаздарым болды. Осы бөлімшеде жұмыс жасаған 18 жыл ішінде мен де талай жасқа ұстаз болдым, жас диспетчер, инженерлерге оқып-білген тәжірибеммен бөлістім.  Шәкіртіңнің сатылай өскенін көру, одан «рахмет» деген алғысты есту, оларға сіңірген еңбегіңнің еш кетпегенін көру де бір бақыт деп білемін. Шынар Күлбарақова, Ринат Хорамбаев және Мөлдір Акишева сынды жастарға ұстаз бола алғанымды мақтан тұтамын.

– Ал  әулетте ізбасарларыңыз бар ма?

–  Ұлым Дамир Аужанов Логистика және көлік  академиясында оқиды, студент. Болашақта  менің жолымды жалғайтын теміржолшы болады деп үміттенемін.  

– Рахмет! Мереке құтты болсын! Еңбекте дәйім жемісті болыңыз.