Жігітке жеті өнер де аз...

Жамбыл жүк тасымалы бөлімшесіне қарасты Ақшолақ станциясының бастығы Әбілсейіт Пашировтың сүйікті хоббиі бар. Бабын жоғалтпаған шабандоз әлі күнге аттан түспей, көкпар шабады.

Бірде Әбілсейіт Тұрсынбайұлынан осынау ұлттық спортқа қалай келгені жайлы сұраған едік.  

– Тоқсаныншы жылдардың тоқырау кезеңі. Бірақ сол бір жұмыссыздық жайлаған қиын-қыстау шақта ұлттық спорт – көкпар десе ішкен асын жерге қоятын ұлтжанды азаматтар көп болатын. Жаппай көкпарға шауып жүргенбіз. Бірнеше жігіт ортадан ақша жинап, көкпардан өтетін жарыстарға барамыз. Командалық көкпарға қатыса бастадық. «Алаугаз» мекемесін басқарған Қайрат Шотбақов деген кісі көкпарға демеушілік жасап жүрді. Алты шабандозды сол мекемеге жұмысқа орналастырды. Сол жылдары Әулиеата көкпар клубын құрдық. Барған жерден жүлдесіз қайтқан жоқпыз. Бүгінге дейін Азияда талай жүлде салған атақты Әулиеата көкпар клубының іргесін осылай қаладық. Былтыр ол команда Қазақстанның 14 дүркін чемпионы атанды. 1996 жылы Жамбылдың 150 жылдығына орай көкпардан үлкен жарыс өтті. Сол додада Әулиеата командасы жеңіске жетті. Марапаттау салтанатында көкпардан ең бірінші болып бізге, жамбылдық 7 жігітке «Еңбек сіңірген спорт шебері» атағын берді. Осы құрамада жүріп, 4 мәрте Қазақстан чемпионы атандым. 9 жылдай көкпардан жаттықтырушы болып жұмыс істедім. «Әулиеата» көкпар клубының президенті, белгілі шабондоз Нұрдәулет Момынов менің шәкіртім, – дейді Әбілсейіт Тұрсынбайұлы.  

Айтпақшы, Әбілсейіт Пашировтың әкесі Тұрсынбай кезінде қазақ-қырғызға аты мәлім атақты шабандоз болған екен. Жерден іліп алған көкпарды қарсыласына оңайлықпен беріп қоймайтын, тақымы тастай, қайратты ойыншының салған салымдарын Жуалы жұрты аңыз қып айтады екен. Тіпті қырғыз ағайындар «бұты дуалы» деп ат қойыпты. Қария бүгінде тоқсанға келсе де, әлі күнге көкпарды тамашалауға барып тұрады екен.  

– Ер жігіт көкпарға жайдан-жай келмейді. Бұл өзі қанмен келетін өнер. Қанында шабандоздық қасиеті бар адам көкпар шаппай тұра алмайды екен. Қазір командалық көкпарға шаппаймын, ал жаппай көкпарға әлі қатысып тұрамын. Анда-санда көкпарға барып тұру үшін ауылда бір ат ұстаймыз. «Атымды көріп жіберші, көкпар шауып берші», дейтіндер көп. Жұбайым «алпысқа келдің, қойсайшы» деп жүр. Бірақ көкпарды қоя алмайсың. Ат дүбірі естілсе, елеңдеп тұрамын, – дейді шабандоз-теміржолшы.