Өмірге құштар жан

Қарауылкелді станциясының өткел кезекшісі Марал Мұстафина – жеті бала тәрбиелеп отырған батыр ана болумен қатар тосқауыл бағдаршамында тұрып, өткел күзеткен тәжірибелі теміржолшылардың бірі.

Өткелде жұмыс істеу оңай емес, асқан мұқияттылық пен жауапкершілікті талап ететін қиын да мазасыз жұмыс. Оның темір жолдағы жалпы еңбек өтілі – 18 жыл. Еңбек жолын 2005 жылы бастаған. Бүгінде 48 жастағы келіншек 19 жасында тұрмыс құрып, төрт қыз, үш ұлды дүниеге әкеліп, өмірдің азды-көпті тауқыметін де татып үлгерген екен.  

«Бірінші жолдасым да теміржолшы болған, ерте қайтыс болды. Бес баламен жесір қалдым. Ол кезде алды 10 жас, кішісі 8 айлық жөргектегі бала болды. Өмірдің тауқыметін аз көрмедім. Сол балаларды осы теміржол саласында еңбек етіп жүріп, жалғыз өзім тістелеп жүріп жеткіздім», – дейді өткел бойын күзеткен ана.  

Өмірдің күйбең тірлігімен арпалысып күн кешіп жүріп, тауқыметін бөлісуге ұсыныс жасаған ер азаматты жолықтырып, екеуі бас қосады. 2013 жылы тұрмыс құрып, шаңырақтарында тағы бір ұл, бір қыз дүниеге келеді. Осылайша жеті баланың анасы атанып, алтын алқа, күміс алқа тағынған Маралдың бүгінде үш қызы тұрмыста, немерелері бар. Үлкені мұғалім, екінші қызы медициналық академияда 6-курста оқиды. Үшінші қызы теміржол саласында білім алып, бала күтіміне шыққанға дейін 74-разъезде жұмыс істеді. Одан кейінгі ұл да теміржолшы кәсібін меңгеріп, әскерге кеткенше 202-разъезде механик болды. Орны сақтаулы тұр екен.  

«Амандық болса, наурызда әскерден оралады. Әкесі секілді теміржолдағы жұмысымды жалғастырамын деп отыр. Кішкентайымның өзі 3 жастан асты. Өзімді бақытты ана сезінемін. Заман қиын, сондықтан қол қусырып, үйде отыруға болмайды, жұмыс істеп еңбектену керек. Балалардың болашағын ойлайсың, ең бастысы деніміз сау болсын, бәріне қол жеткізуге болады», – дейді өмірге құштар жан.