Жемістің жемісті жылдары

«Ұяда не көрсең, ұшқанда соны ілерсің» демекші, Жеміс те ата-анасы секілді темір жолды жағалап, жол жөндеуші болып еңбек жолын бастағаны күні кеше секілді еді. Әкесі Жауынбай Көптілеуов пен анасы Сұлушаш та Атырау жол дистанциясында Жамансор–Сағыз аралығында жол жөндеуші болып жасаған. Олардың қызы Жеміс теміржолшылар династиясын жалғастырып, осы жолға бет бұрса, несі айып? 

Міне, 30 жылға жуықтапты, табан аудармай Мұқыр станциясында еңбек етіп келе жатыр. Жол жөндеуші болу әйел адамға оңай емес: қыстың қытымыр аязында, жаздың аптап ыстығында аңызақ далада жүріп жұмыс істеу – жігіттің жігітіне сын. Қолына қайласы мен күрегін ұстап ер азаматтармен қатар жол жөндеп, қар күреген талай жыл артта қалды. Бұрын қазіргідей мердігер деген жоқ, бәрін теміржолшылар өздері жасайтын. Әйел-еркек деп бөлінбей шпалды да өздері тасиды, өздері рельс көтереді, қиыршық тас, құм тасиды дегендей. Жаяу жол кезіп, бұзылған шпалдарды түзетеді, ауыстырады. Осы жұмыстарды Жеміс те бір кісідей-ақ жасады, жасап та келеді. «Сол кезде 20-ақ жаста екем, талдырмаш қана қыз едім. Басында қиындау болды, келе-келе үйрендік. Ер адамдармен теңдей жұмыс жасадық. Ал үйде әйел боп тамақ пісіреміз, үй шаруасын жасаймыз, бала бағамыз. Бәріне үлгердік қой», – дейді бүгінде 6 баланың анасы, «Күміс алқа» иегері Жеміс Жауынбайқызы.

2013 жылы оны дистанция басшылығы Мұқыр станциясындағы өткел кезекшісі етіп ауыстырды. «Өткел қолмен атқарылады, жолаушы және жүк пойыздары жүргенде жолды жабамыз. Бүкіл республикалық және халықаралық пойыздар да станция арқылы өтеді. Сондықтан қауіпсіздікке көңіл бөлу аса маңызды» дейді ол.  

Жолдасы Уәли Қали да темір жол күзетінде жұмыста. Кейде ерлі-зайыпты екеуі де үйде болмай, жұмысқа ауысымға бір кезде шығып кетеді. Сондықтан үйде қалған балалар бір-біріне қарасып өсті, бүгінде, шүкір, ұлдың алды ер жетіп, отау құрған, қыз тұрмыста. Уәли мен Жеміс – немере-жиен сүйіп отырған бақытты ата-ана.    

Қосұйым Мұқашев, Атырау