Сұлулыққа құштар жан

Дегелең-Семей телімінің 215,2 шақырымында орын тепкен Известковый жол айрығының ашылғанына алдағы жылы 20 жыл толады. Өркениеттен жырақ жатқан шалғайдағы шағын станция жері сортаң, шөлейтті аймақта орналасса да жергілікті теміржолшылар оны жасыл желек, бау-бақшаға айналдырған.

Құла түздегі шағын мекеннің байырғы тұрғыны Гүлнар Қайсақызын жергілікті теміржолшылар «сушы апай» дейді. Осындағы «Теміржолсу» АҚ мекемесінің су модулінің операторы әріптестерінің айтуынша, «қолы алтын» адам. Аталмыш модуль ашылғаннан бастап, тізгінді қолына алған Гүлнар Қайсақызы жол айрығындағы бекетті жасыл желекке айналдырыпты.

– Сонау 2001 жылы осында көшіп келгенде құла түздегі қаңыраған екіүш үйді, аңызақ желі бар тақыр аты рапты көргенде «мұнда өмір сүру мүмкін емес шығар» деп ойлаған едім. Күйеуім ПЧ-39 мекемесінің телімдік жол бригадирі болып істейтіндіктен жұмыс бабымен келген едік. Көп ұзамай «ҚТЖ» ҰК» АҚ басшылығы бастамасымен жолға қойылған теміржолдың «Мөлдір бұлақ» бағдарламасы арқылы ауызсуға кенелу бақыты бұйырды. Маған да жұмыс табылды. Осылайша, жол айрығынан ашылған су модулі өмірімізді күрт өзгертті, – дейді сушы апай Гүлнар Қайсақызы.

Осы модуль – «Теміржолсу» мекемесінің Семей жүк тасымалы бөлімшесі бойынша орнатқан бірегей нысаны. Жеті бірдей арнайы сүзгісі бар модульде химиялық және бактериологиялық тұрғыдан тазартатын құрылғы бар. Жерасты суының құрамында тұздар, ауыр металдар мен әк көп екен. Ағзаға зиянды бұл заттар арнайы колбада сүзіліп, жұмсартылады. Рас, сыйымдылық шақталған. Тәулігіне 300 литр ғана ауыз су тазартылады. Алайда, осының өзі берекелі болды, станция теміржолшылары үшін молынан жетеді.

– Алғашқы жылдары ауыз суды 22 км жердегі Дегелең станциясынан тасымалдап ішуге мәжбүр едік. Оған қыс мезгілінде мүмкіндік бола бермейтін. Енді, міне, қолымыз ұзарды. Жастар да келіп, қызметке тартыла бастады. Бәрінен де теміржолшылардың қамын ойлаған, әлеуметтік тұрғыдан қамтамасыз еткен ұлттық компания басшылығына алғысымыз зор, – дейді Гүлнар апай.

Теміржолшылар шағын жолайрықтың маңына тал көшеттерін отырғызып, өз күштерімен көгалдандырған болатын. Сонау Семейден қайың мен емен ағаштарының жас өскіндерін әкелген. Көз арбайтын әдемі гүлдер отырғызып, аумақты абаттандырған. Бұл жұмыстар – «су мен жасыл желек – егіз ұғым» деп санайтын Гүлнар Қайсақызының жұмыстан бос уақыттағы хоббиі.

Алғашында топырағы құнарсыз атырапқа тал өсетініне күмәнмен қарағандар да болыпты. Әйтсе де, сушы апай жұбайы, ұлты неміс жол бригадирі Виктор Романович Рихтердің кеңесімен теміржолшылардың да шөлейтті аймақта бау-бақшаның бағбаны бола алатынын дәлелдеді. Қазіргі күні оның бақшасында жерсіндірілген алма мен алмұрттың, өріктің суыққа төзімді, қысқы сұрыптары өсіріледі.

Бұл ретте, жеміс-жидекті қысқа сақтауды да жұбайынан үйренгенін жасырмайды. Қорыта айтсақ, желі бойындағы шағын жол айрығы «Мөлдір бұлақ» атты мемлекеттік бағдарламаның нәтижесінде, сушы Гүлнар апайдың қажыр-қайратының арқасында көз қызығар жерұйық мекенге айналды.