Теміржолда 50 жыл еңбек еткен шымкенттік соғыс ардагері 95 жаста

Ұлы Жеңістің 77 жылдығына аман-есен көзі тірі жеткен Исамахаммед Ахметов биыл 95 жасқа аяқ басты. Қазір қарияның, өкінішке қарай, құлағы да естімейді, көзі де көрмейді. Соңғы 20 жылда қызы Зебинисаның шаңырағында тұрып жатыр. Екі жыл бұрын қосағы Малика Ғафурқызы дүниеден өтіпті.

  Атамыздың айтуынша, соғысқа соңғы жылдары араласқан. Бірнеше айдан соң кеңес әскері жеңіске жетіп, сұм соғыс аяқталады. Атамыз елге аман-есен оралып, теміржол саласында аттай елу жыл еңбек етеді. 1941 жылы әкесі Рсымбет майданға аттанады. Приморье өлкесінде жаумен шайқаста жарақат алып, елге қайтады. Үш ай емделген соң қайтадан соғысқа аттанып, сол жақта ерлікпен қаза тапқаны туралы «қара қағаз» келеді. – 1941 жылы Шымкенттегі паровоз жөндейтін депоға жұмысқа тұрдым. Соғыс кезі болғандықтан теміржолда тасымал мен қатынас үздіксіз жүріп тұрды. Жұмысымыз ауыр еді. Әкем соғысқа алынып, анам бес баламен жалғыз қалды. Үйдің үлкені болғандықтан жатпай-тұрмай жұмыс істедім. Демалыс дегенді білмедік, таңда келіп, түнде қайтатынбыз. Сол кездері біздің әрбір еңбек күніміз майдан даласындағы жауынгерлерге көмек деп білдік. Бәріміз жасымыз жетіп майданға аттанып, жаумен соғысуды армандадық, – деп еске алады Исамахаммед қария. Соғыстан кейін жеңіспен елге оралған соң депода жұмысшы, аға шебер, ауысым шебері, вагон қараушы, диспетчер сияқты түрлі еңбек сатыларынан өтеді. Қызы Зебинисаның айтуынша, Исамахаммед ата жасы тоқсанға келгенше үйде отырмаған адам екен. Зейнетке шыққан соң Шымкент қаласындағы «Көл» базарында автокөліктерге қажетті қосалқы бөлшектер сатумен айналысқан. Тек соңғы жылдары жүріп-тұруы қиындап, көзі көруден, құлағы естуден қалған соң сыртқа шығуды қойған. Ардагердің ұрпаққа аманаты – бүгінгі бейбіт күнді сақтап қалу. Айта кетейік, Түркістан облысы бойынша бүгінгі таңда көзі тірі 22 ҰОС ардагері бар, соның ішінде Шымкент қаласында 7 ардагер бар. Біреуі – теміржолшы Исамахаммед қария.