Таңдауы емес, тағдыры...

Жандүниесі де, жаратылысы да нәзік жолсерік Ғазиза Үсенқызын көргенде, оны теміржол саласында нағыз темірдей тәртіп, әскери дайындықты талап ететін қалпына келтіру пойызында жұмыс істейді деп еш ойламайсыз. Осынау ашық-жарқын мінезді, сөзі мен ісінен қатар қабысып жатқан жан адамды өзіне тартып, біртүрлі сенім ұялатады.  

Ғазиза Қалжанованың Жамбыл қалпына келтіру пойызында он бір жылдан бері жолсерік болып жұмыс істеп келе жатқанын естігенде таңғалғаным рас. Жолсеріктің бәріне қойылар талап, жүктелетін міндет бір болғанымен, мұнда белгіленген нормативтер бар, уақыт шектеулі, сондықтан әр уақытта әскери дайындықта жүру керек. Олай дейтінім, шойын жолдың бойында апат бола қалған жағдайда, пойыздың бүкіл құрамы, базаға жиырма минутта жетіп, қырық минутта бүкіл техниканы, қалпына келтіру пойызының вагондарын жасақтап, станциядан шығып кетуі тиіс. Бір минутқа кешігуге болмайды. Ал шақырту қай кезде түсетінін ешкім болжап білмейді.  

– Мені теміржол саласына таңдауым емес, тағдырым әкелді. Әкем қарапайым жүргізуші, анам Тараз қаласындағы кітапхананың бірінде жұмыс істеді. Екі ағам, сіңлілерім – бәрі басқа салада. Екі жоғары білім алдым, экологпын, бастауыш сынып мұғалімі мамандығы бойынша шаһардағы таңдаулы мектепте 14 жыл сабақ бердім. Күйеуім жиырма жыл бұрын өмірден озды. Мезгілсіз қаза, жазмыштың қатал сынағымен бетпе-бет қалдым. Жалғыз қызымды жеткізу үшін істеп жүрген жұмысымды тастап, теміржол саласына келдім. Ол шақта мұғалімнің жалақысы төмен, пәтер жалдап тұрамын, қызымды өсіріп-жеткізуім керек. Ойлана келе осындай шешім қабылдадым, – деп сыр бөлісті Ғазиза Үсенқызы.

Уақытпен санаспай, темірдей тәртіпке бағынып жұмыс істегенімен, темір жолдың адамды қайрап, ерік-жігерін жани түсетіні бар. Адал еңбек, тұрақты табыс көзі жан дүниесін тыныштандыратын да секілді. Біздің кейіпкеріміз «тағдырдың басқа салған сынағына сынбай, қажыр-қайрат танытуыма осы әсер етті» дейді. Асыраушысынан айырылғандар санатында тұрғын үй кезегіне тұрып, бір баспанаға қол жеткізу үшін 11 жыл күтіп, сабырлылық танытуына да жауапты жұмысының септігі тигені анық.  

– Анам кітапханашы болған соң бала кезден бәріміз көркем әдебиетті көп оқып өстік. Танымның басқа болуына, таңдауымның педагогика саласына түсуіне де сол әсер етті деп ойлаймын. Бірақ техникаға жақын болуыма, шұғыл шешім қабылдап, жүрексінбей қиын істі атқара беретінім – әкемнің тәрбиесінің ықпалы-ау шамасы. Жасөспірім шағымда әкем кешке жұмыстан келгенде алдынан шығып, еш жүрексінбей автобустың рөліне отырып, өзім жүргізіп, қақпадан аулаға кіргізіп қоятынмын. Қазір соның пайдасын көріп жүрмін. Жолсерік болғанмен кілең ер жігіттер еңбек ететін әскери дайындықта жүретін ұжымда еңбек еткен соң мен де солардың командасындамын. Апаттың бетін аулақ қылсын, бірақ шақырту түскенде құраммен бірге уақытқа қарамай, жолға шығамыз. Басқа кезде осы базада күнделікті вагонды дайындап, талаптарды орындап отырамыз. Жыл сайын өндірістік, еңбек қауіпсіздігі бойынша біліктілікті арттырып, емтихан тапсырамыз, – дейді жолсерік.